Keder ve Yasın İçinde Büyümek
“İnsanlar keder ve yasın zamanla azaldığına inanma eğilimindedir. Gerçekte olan şu ki, kederimizin etrafında büyüyoruz.”
Kayıp, bir dağın gölgesi gibi içimizde hep bir yerde durur. Zaman geçtikçe o gölge kaybolmaz; biz onun çevresinde yürümeyi, onunla birlikte yaşamayı öğreniriz. Yas, bir şeyin üstesinden gelmek değil, onunla nasıl yaşanacağını keşfetmektir.
Darian Leader’ın da belirttiği gibi, toplum bizi kaybın üstesinden gelmeye teşvik eder; oysa yas sürecini gerçekten deneyimleyenler bilir ki, asıl mesele kaybı bir şekilde hayatın bir parçası haline getirmektir. Önemli olan kaybı geride bırakmak değil, onunla nasıl yaşamayı sürdürebileceğimizi bulmaktır.
Sanatçılar, yazarlar ve hatta bir kaybın ardından yazılmış şarkılar bize bu sürecin farklı yollarını gösterir. Kimi kelimelere döker, kimi resme, kimi müziğe… Çünkü yas, anlatıldıkça dönüşen, paylaşıldıkça anlam kazanan bir süreçtir.
Zaman yasımızı ve kederimizi küçültmez, biz o kederin içinde büyümeyi öğreniriz.
